India was prachtig en vooral erg indrukwekkend. De 1,5 week dat we er geweest zijn voelde meer als 3 weken en we hebben dan ook behoorlijk veel mooie foto's kunnen maken. Ja, helaas dus maar anderhalve week, want doordat Jeanny erg veel last van haar longen kreeg zijn we 2 weken eerder terug moeten komen. Dat was behoorlijk balen omdat we een behoorlijk deel van de reis hebben moeten overslaan. We hebben nu Delhi, Varanasi, Agra gezien, maar het hele stuk door de provincie Rajastan hebben we moeten missen. Het was vooral ook erg balen omdat India niet echt een fijne plek is om ziek te zijn. De ziekenhuizen en apotheken in India zijn een belevenis op zich… We waren op dat moment dan ook vooral erg blij dat we weer veilig en wel in het vliegtuig zaten.

Wat we wxe9l gezien hebben in India zijn dus Delhi (de hoofdstad), Varanasi (de heilige stad van de Hindoes, gelegen aan de Ganges) en Agra, waar de Taj Mahal staat. Wat veruit het meeste indruk maakt zijn echter niet de prachtige tempels en de kleurige gewaden, maar de armoede en de chaos. Ook dat is echter iets wat je een keer gezien moet hebben, al is het maar omdat dit onmogelijk met woorden en foto's te beschrijven is. Een paar dingen die we hebben meegemaakt om toch een beetje een idee te geven:

• Een onverbrand lijk (waarschijnlijk een heilige man of een kind) dat op een afstandje voorbij dreef op de Ganges
• De verkeersdrukte in Delhi waarbij taxi's, motoren, bussen, fiets-riskja's, motor-riksja's, motoren en vrachtwagens bumper aan bumper rijden, bij elk kruispunt kriskras door elkaar wurmen, en iedereen claxoneert bij xe9lk ander voertuig dat hij wil inhalen
• Een klein meisje dat kwam bedelen toen onze motor-Riksja stil stond bij het stoplicht 
• De supersmalle steegjes in de oude stad van Varanasi waar scooters en (heilige) koeien zich tussen de voetgangers door persen, en de grond bezaaid ligt met koeienmest, allerhande afval, en uitgespuugde roode paan-zaadjes (een soort kauwtabak)

De laatste 2 weken van de vakantie hebben we, toen Jeanny weer wat opgeknapt was, uitgebreid genoten van onze heerlijke schone lucht in Nederland. Nou ja, eigenlijk is xe1lles hier 100x schoner dan in India.

Aanstaande maandag is het dan eindelijk zo ver: we gaan 4 weken naar India. Afgelopen weekend zijn we nog even naar wat outdoor-winkels geweest voor de laatste spullen. Een paar petten en hoodjes gehaald, Jeanny heeft een handige heuptas gekocht (zo'n ding dat je op je rug draagt; die je ook altijd bij 4-daagse-lopers ziet) en ik heb een paar lage wandelschoenen gekocht zodat ik nog een backup heb als ik een keer niet op m'n Teva sandalen wil lopen.

Verder heb ik gisteren een memory stick van 4Gb in mijn digitale camera geduwd, dus ook de camera is klaar voor India Samen met de stick van 2Gb die ik al had kan ik dan rond de 1800 foto's maken; en dat moet toch genoeg zijn dacht ik zo.

Aanstaande maandag gaan we eerst naar Antwerpen. Onderdeel van ons (redelijk goedkope) vliegticket was dat de reis van Antwerpen naar Delhi gaat; het begint met een treinreis van Antwerpen naar Schiphol en blijkbaar moet je persxe9 in Antwerpen instappen omdat anders je ticket niet geldig is. Nou ja… beetje onzinnige omweg, maar goed, vooruit dan maar.

De weersverwachtingen voor India zien er behoorlijk goed uit; vooral behoorlijk warm maar gelukkig op de meeste plaatsen wel halfbewolkt zodat je niet constant gaargekookt wordt! En we zullen nog wel wat meepikken van de staart van het moessonseizoen denk ik; meestal zijn dat heftige maar wel redelijk korte regenbuien.
http://www.weeronline.nl/Azie/India/Delhi/4596269
http://www.weeronline.nl/Azie/India/Agra/4597308
http://www.weeronline.nl/Azie/India/Jodpur/4609826
http://www.weeronline.nl/Azie/India/Jaipur/4591566
http://www.weeronline.nl/Azie/India/Jaisalmer/4612455

Misschien post ik vanuit India nog een enkele keer een stukje als we tijd hebben en een Internet-cafxe9 kunnen vinden, en hxe9xe9l misschien kan ik dan ook alvast een paar foto's uploaden om een idee te geven. De rest van het verhaal en de foto's volgen over een weekje of 4. Tot dan!

Een tijdje geleden had ik eens op Google Maps en Wikipedia zitten zoeken welke mooie bosgebieden/wandelgebieden er allemaal op redelijk korte afstand liggen, en dat zijn er nog best veel. We geen regelmatig even naar de Maashorst of naar Herperduin, maar er zijn nog veel meer mooie gebieden waar we nog niet geweest zijn.

Op 26 juni zijn we gaan wandelen op de Stippelberg bij Gemert. Dat is een erg mooi bosgebied dat eigenlijk uit twee gedeeltes bestaat. Het oostelijk gedeelte ligt rond een landhuis, en ziet er heel mooi uit met veel loofbos enzo, en mooie lange rechte bospaden en af en toe een mooie doorkijk met uitzicht op het landhuis. Ook kwamen we in de buurt van het landhuis een klein groepje koeien tegen, wat mooie foto's opleverde.

Maar het oostelijke gedeelte is wel een beetje erg "netjes" en aangeharkt; het is niet heel erg natuurlijk. Het westelijk gedeelte is dan wat minder idyllisch, maar wel veel natuurlijker met gemengd bos en stukjes heide er tussendoor. Op een paar plekken liggen een soort bulten in het bos waar je een klein beetje uitzicht hebt door het bos heen. Op xe9xe9n van de bulten stond een mysterieuze houten paal waar een emmer aan hing… daar zat schijnbaar een lokale geschiedenis aan vast, maar het zag er vooral erg apart uit. Een mooi gebied om te wandelen in elk geval. Hier zijn wat foto's te zien.

Een week later zijn we toch maar weer eens op de Maashorst gaan wandelen. Voor de verandering zijn we niet in de buurt van het bezoekerscentrum Slabroek begonnen, maar aan de noordkant bij de N324 van Oss naar Schaijk en het knooppunt Paalgraven. Bleek dat we de noordkant van het natuurgebied eigenlijk helemaal niet kende, en dat het er daar heel anders uitziet dan het middengebied bij de Brobbelbies waar we wel een aantal keer gewandeld hebben, en de zuidkant met het Slingerpad. De noordkant leek wel een beetje op de oostkant van de Stippelberg, met heel veel loofbos; een beetje Veluwe-achtig en niet echt op een bos wat je op de Brabantse zandgrond zou verwachten. Wel heel erg mooi.

We zijn naar het zuiden gemaakt waarna we in een cirkel weer teruggedraaid zijn naar het startpunt. Meer naar het zuiden kwamen we weer de bekende heidegebieden tegen die je wel meer hebt op de Maashorst. Ook kwamen we twee grote kuddes met Schotse Hooglanders tegen, en een kudde loslopende schapen. Die Schotse Hooglanders blijven toch mooie beesten. Volgens mij zijn ze behoorlijk tam, maar ik ben toch maar een beetje voorzichtig op afstand gebleven terwijl ik wat foto's maakte.

Hier is het volledige album met foto's van de Maashorst te zien.

Op 28 mei hebben we een zogenaamde "vollemaanswandeling" gedaan over de Kampina bij Boxtel. Dat was een wandeling met gids tegen zonsondergang, wanneer je normaal gesproken het natuurgebied niet meer in mag. Er gingen twee mensen van natuurmonumenten mee om wat over de natuur te vertellen, en twee mensen van de astronomische vereniging Wega om wat over de sterrenhemel te vertellen.

Het was erg mooi om de Kampina zo 's-avonds te zien. Het is weer eens wat anders dan de felle zon die er overdag meestal op staat als je door een natuurgebied wandelt. Het was een mooie heldere dag, dus er stond een prachtige avondzon boven de vennen. Het was ook zo goed als windstil wat een strakke waterspiegel opleverde. Tegen de avond hangt er een rustige sfeer in de natuur, maar dat komt waarschijnlijk vooral doordat er minder mensen zijn, want veel dieren zoals vogels en insecten worden juist 's-avonds weer actiever als de hitte uit de lucht is.

Bij de Huisvennen vertelde xe9xe9n van de gidsen wat over de geschiedenis van het natuurgebied. Ook gingen we even van het pad af waar je normaal als bezoeker zelf niet mag komen. De gids wilde namelijk even kijken hoe het met de uilenpopulatie gesteld was. Te zien aan het grote aantal uilenballen ging het behoorlijk goed. Ik heb er nog een aantal mee naar huisgenkomen om uit te pluizen (altijd leuk). Verder was het erg leuk om de gidsen over de natuur te horen praten; echte buitenmensen die bij elke plant of insect een verhaal hebben en het natuurgebied schijnbaar op hun duimpje kennen. Na de Huisvennen zijn we over de heide tussen de Zandbergsvennen gelopen, over de paden die zijn gemaakt door de paarden en runderen. Verderop zien we een groep wilde pony's lopen. De gids vertelt dat dergelijke op heel veel plekken in Nederland lopen. Zo nu en dan komt het voor dat de pony's nieuwsgierig worden en bij mensen gaan schooien of in de fietstassen van geparkeerde fietsen gaan zoeken. Dan moet een pony helaas vaak worden afgemaakt, want echt tam zijn ze niet dus als ze nieuwsgierig worden kunnen ze gevaarlijk worden voor wandelaars.

Even verderop komen wij bij het grafmonument van Van Tienhoven, die veel voor het natuurgebied heeft gedaan. Een stapel rotsen kijkt uit over de heide en de vennen. Als we daar zijn is het inmiddels aan het schemeren. Als we over het natuurgebied kijken zien we op verschillende plekken de damp opstijgen wat een mooi gezicht geeft. De gidsen vertellen nog het een en ander over het natuurgebied zodat het ondertussen nog wat donkerder kan worden zodat we de sterren goed kunnen zien. Met een handig laser-lampje wijzen de mensen van Wega een aantal sterren en sterrenbeelden aan en leggen ze uit hoe je ze makkelijk kunt herkennen. Als we terug lopen naar de parkeerplaats is het inmiddels zo goed als donker geworden, en kunnen we met behulp van het maanlicht nog net het pad zien om terug te komen.

Thuis heb ik de uilenballen uitgeplozen waar diverse botjes, kaakjes en halve schedeltjes van muizen uit tevoorschijn komen. Hier kun je nog een aantal andere foto's zien van de wandeling over de Kampina.

Zoals ik al eerder typte heb ik goeie wandelsandalen gekocht, eigenlijk vooral met het oog op 4 weken India in augustus, waar ik niet echt zin heb om in m'n hoge Lowa's of op warme skateschoenen rond te gaan lopen. Maar nu het weer de afgelopen weken in Nederland ook tropische neigingen begint te krijgen zijn s(ch)andalen eigenlijk stiekem toch wel fijn.

Op 23 mei zijn we op Herperduin (Google Maps) wezen wandelen. Lekker dicht bij Oss, en een mooie gelegenheid om die sandalen eens uit te proberen. Op Herperduin was het die dag lekker rustig, op een enkel motorgeluid in de verte na, omdat die dag de Pinksterraces gehouden werden; dat zijn wegraces voor motoren die op het bedrijventerrein Vorstengrafdonk worden gehouden. Voorheen gebeurde dat op bedrijventerrein De Elzenburg, het bedrijventerrein waar ook de havenarm ligt die Oss met de Maas verbindt. Het nieuwe terrein Vorstengrafdonk is speciaal zo aangelegd dat het geschikt is om races te houden. Dat is natuurlijk ideaal op zo'n bedrijventerrein: op pinkster-zondag is er verder toch niemand; je hebt grote stukken asfalt met wijde bochten: je bindt om elke lantaarnpaal een baal hooi en gaan met die banaan! Overigens verwijst de naam Vorstengrafdonk naar de nabij gevonden vorstengraven van ca. 600 v. Chr (Wikipedia). Maar ik dwaal af geloof ik…

Ondanks het het gezoem in de verte hebben we die zondag heerlijk kunnen rondwandelen. Zoals je je misschien nog herinnert, het is nu eind juni moeilijk voor te stellen, was de natuur dit jaar wat aan de late kant en eind mei was alles eigenlijk pas voor het eerst echt groen. De vorige keer dat we op Herperduin rondliepen was half april, en toen zag het er nog heel anders uit (maar toch wel mooi, zie de foto's). Voor degenen die het niet of nauwelijks kennen; Herperduin is een bosgebied waar met heide, een paar vennen, Schotse hooglanders en wilde pony's heel wat moois te zien is en dat levert ook deze keer weer mooie foto's op. Officieel heet het gebied de "Herpense Bossen". Herperduin is officieel de naam van het restaurant aan de Herpense kant van het gebied, maar in de volksmond heet het gebied bij iedereen ook gewoon Herperduin. Duin verwijst dan natuurlijk naar de zandverstuiving in het gebied (zie Google Maps linkje).

Overigens was er een paar jaar geleden heel wat te doen over Herperduin omdat de gemeente Oss in het gebied, net als in heel veel bosgebieden in Nederland, "natuurlijk bosbeheer" ging toepassen. Oftewel in een gebied dat eerst een eentonig productiebos was, worden hier en daar bomen omgetrokken (de "bosomvorming" zodat er met het dode hout nieuw leven en meer ruimte ontstaat en het productiebos op den duur een meer gevarieerd en natuurlijker bos komt. Maar veel mensen waren het daar niet mee eens en vonden dat er een "oorlogsgebied" was ontstaan dat voor de recreatie kapot was gemaakt. Ik vind dat persoonlijk maar gezeur, die mensen zijn vast nog nooit in een echt oorlogsgebied geweest, en ik vind het op Herperduin nog steeds heerlijk wandelen dus ik snap niet waar men over klaagt. Volgens mij kunnen ze gewoon niet zo goed tegen schuine of omgevallen dode bomen omdat ze dat niet gewend zijn en het beeld hebben dat een "echt bos" bestaat uit allemaal bomen die netjes op een rij staan. Dus dan zijn ze waarschijnlijk ook nog nooit in een "echt bos" geweest…

Omdat we de smaak te pakken hadden zijn we de volgende dag gaan wandelen bij de Oisterwijkse Vennen. Daar was het, zoals te verwachten, heel wat drukker en toeristischer dan op Herperduin. Maar wel erg mooi. Overigens nog een interessant weetje, deze vennen zijn zoals de meeste vennen in Brabant (uitgezonderd degenen die kunstmatig zijn aangelegd om een natuurgebied wat afwisselender te maken) ontstaan door hetzelfde proces als de zandverstuivingen. In de laatste ijstijd verwaaide de arme zandgrond waardoor er duinen en kuilen ontstonden, waarvan de laatste volliepen met grondwater.

Ook daar weer erg mooie foto's kunnen maken, en langs de route hebben we nog lekker pootje kunnen baden in xe9xe9n van de vennen. Das weer een voordeel van sandalen, dan wordt de drempel ineens een stuk lager om ze uit te gooien en even het water in te lopen. Verder vind ik het ook wel een voordeel dat als je door de natuur wandelt dat je af en toe nog eens wat gras of zand langs je voeten voelt… hoort er wel een beetje bij vind ik. De sandalen zijn dus goedgekeurd, en we hebben weer twee mooie natuurgebieden gezien. Hier nog een aantal foto's van de Oisterwijkse Vennen.

Jeanny en ik zijn in de meivakantie naar Normandixeb geweest. Met enige vertraging nog even een verslagje, en een linkje naar wat foto's.

Het weer was er behoorlijk wisselvallig, maar dat schijnt daar aan die kust wel vaker het geval te zijn. Maar daar hebben we ons niet veel van aangetrokken; het is vooral een erg mooi gebied waar veel te zien is. We wisten ook niet dat het zo heuvelachtig was. Het lijkt net de Ardennen of Engeland af en toe. We zaten in een soort stacaravan op camping Les Amonites bij Auberville. We hebben o.a. heel wat dingen van de invasie in WO-II gezien; de camping waar we zaten zat vlakbij bij een aantal landingsstranden van D-Day en een aantal militaire begraafplaatsen met slachtoffers uit WO-II.

We zijn op een Amerikaanse en Duitse begraafplaats geweest en dat verschil was erg indrukwekkend. De Amerikaanse begraafplaats in Colleville-sur-Mer (Wikipedia, Google Maps) leek heel erg op de militaire begraafplaatsen die je ook in Nederland hebt, bijvoorbeeld in Margraten, maar dan nog groter. Heel veel wit marmer, standbeelden, en alles tot in de puntjes verzorgd en opgepoetst. En bij de ingang zit zelfs een soort museum/bezoekerscentrum waar je, typisch Amerikaans, eerst langs beveiligers en door controlepoortjes heen moet. Die hebben we maar overgeslagen, en we zijn rechtstreeks naar de begraafplaats gelopen. Het is verschrikkelijk hoe veel mensen er begraven liggen, en hoeveel onbekende graven (zonder naam) er ook tussen liggen. Maar ondanks alle tragiek straalt zo'n Amerikaanse begraafplaats toch nog een hoop heroxefek uit, zo van de mensen die er liggen zijn toch voor de goede zaak gestorven. En er komen massa's mensen om respect te tonen en de laatste eer te bewijzen aan de helden die er begraven liggen; zelfs Amerikaanse familieleden die speciaal naar Frankrijk komen vliegen.

Daarna zijn we naar de Duitse begraafplaats bij La Cambe (Wiki, Google Maps) gegaan, en dan krijg je echt een brok in je keel. Want dat is xe9xe9n en al soberheid, kaal, het gras wel netjes gemaaid, maar verder wel kaal, leeg en stil op een enkele bezoeker na. Terwijl de jongens die er begraven liggen (de meeste zijn niet ouder dan 17 of 18) er ook niet om gevraagd hebben. Die zijn de oorlog ingestuurd en gestorven, voor wat? Nergens voor. En nu liggen ze daar met bosjes bij elkaar op een begraafplaats die niets anders uitstraalt dan verdriet, doffe ellende, zinloos leed. Tegenwoordig zijn er wel Fransen die uit de goedheid van hun hart die begraafplaats verzorgen. Maar direct na de oorlog zullen ze daar ook niet voor in de rij gestaan hebben. En ik vraag me ook af of familieleden toen naar het graf van hun kinderen konden. Als jij in 1950 een tripje naar Frankrijk wilde maken om het graf van je in de oorlog gestorven nazi-soldaat-kind te bezoeken, kan ik me niet voorstellen dat je echt met open armen ontvangen werd…

We zijn in die week ook een paar keer aan het strand geweest, en dat is daar erg mooi. Je hebt natuurlijk de hoge krijtrotsen die je misschien wel kent van de beelden en films van D-Day. En daarbij heb je hele brede stranden met mooie dorpjes er langs met restaurantjes, cafxe9's en mooi grote huizen die uitkijken op zee. We zijn o.a. bij de dorpjes Houlgate en Trouxville-Sur-Mer geweest. Verder in het binnenland heb je het dorpje Beuvron-en-Auge (Wiki, Google Maps), een superklein en heel pittoresk dorpje dat zichzelf trots "xe9xe9n van de mooiste dorpjes van Frankrijk" noemt. En wel terecht denk ik; het is bijna een dorpje uit Asterix en Obelix. Ook daar weer een aantal gezellige cafxe9's en restaurants waar we even de lokale specialiteiten hebben getest: een vers gebakken crxeape met appel-compote, caramel en geflambeerde Calvados!

Ook zijn we naar Bayeux geweest om het beroemde tapijt te bekijken. Op de terugweg naar Nederland zijn we nog naar de stad Rouen geweest. Een mooie oude stad, en dit is xe9xe9n van de grote steden die bij de invasie zwaar gebombardeerd zijn. Maar in tegenstelling tot in Caen en Le Havre hebben ze in Rouen kosten nog moeite gespaard om alles weer in de oude staat te herstellen.

Hier zijn de foto's van Normandixeb te vinden.

In augustus gaan we 4 weken naar India, naar de provincie Rajastan en nog een paar andere bestemmingen. En dat komt inmiddels al behoorlijk dichterbij! De voorpret is al lang en breed begonnen dus. We hebben de vliegtickets al een tijd geleden geboekt en dat is maar goed ook, want we zagen dit weekend dat de goedkoopste tickets nu al x80 400 per persoon duurder zijn geworden sinds dat wij ze geboekt hebben! In India zullen we het meeste lange afstandsvervoer met de trein doen, en ook die hebben we al geboekt.

Hieronder kun je een kaartje zien van de route die we door Rajastan afleggen.

Zoals je ziet een behoorlijke route. Volgens de Lonely Planet kon je in 4 weken nog ongeveer het dubbele aantal steden/bestemmingen zien als je wilt, maar wij hadden het idee dat dit wel even genoeg is, anders ben je 4 weken aan het rondracen. We gaan dus naar:

• Delhi, de hoofdstad van India, waar we met het vliegtuig aankomen
• Varanasi, een heilige stad voor de Hindu’s, aan de Ganges.
• Agra, waar de Taj Mahal ligt.
• Jaipur, de hoofdstad van Rajastan
• Mount Abu, een groen bergachtig gebied waar we even een paar dagen willen uitrusten
• Jodpur, een stad in de Tharwoestijn
• Jaisalmer, ook in de Tharwoestijn, van waaruit we een kamelensafari van 2 dagen door de woestijn willen gaan maken
• Via Udaipur terug naar Delhi, waarna we terug vliegen

Twee weken geleden hebben we allebei goede wandelsandalen gekocht. Want alhoewel mei de warmste maand in Rajastan is, is het ook in augustus niet echt het klimaat om 4 weken in je hete wandelschoenen rond te gaan wandelen.

Morgen gaan we voor een weekje richting Normandixeb (wikipedia). We zitten ergens in de buurt van Caen (Google Maps) in een huisje met uitzicht op de zee. Het landschap is daar volgens mij erg mooi, en de invasiestranden en andere overblijfselen uit WO-II schijnen erg indrukwekkend te zijn. Meer dan genoeg om een week te vullen waarschijnlijk… Ik heb m’n 32Gb USB stick al zitten vullen met alle leuke muziek voor onderweg, voor de nieuwe autoradio die ik pas gekocht heb. Eindelijk ben ik van die gigantische voorraad CD’s af die overal door m’n auto slingert.

Morgen is het 1 mei, oftewel dag van de arbeid, een feestdag waarop in Frankrijk waarschijnlijk alle winkels dicht zijn, en de dag daarna is het zondag. Dus ik heb gisterenavond en vanmorgen flink staan kokerellen zodat we een voorraad eten in de koelbox kunnen meenemen. Drie flinke bakken zelfgemaakte groentesoep volgens ouderwets beproefd recept, en wraps met gehakt, zalm en kipfilet. En alles is in sneltreinvaart vrij goed gelukt al zeg ik het zelf.
Groentensoep: 2,5 liter water met tuinkruidenbouillon en en blokje rundvleesbouillon aan de kook brengen, pakket groentesoep erbij samen met soepballetjes uit blik (niks mis mee vind ik); even een half uurtje gaar laten worden zonder te koken, flinke haffel vermicceli erbij en dan na een paar minuten als die ook gaar is; klaar is kees.

Voor de wraps heb ik van die mexicaanse tortilla’s voor in de magnetron gebruikt. Onderstaande niet lezen als je honger hebt…
Wraps met gehakt: gehakt gebakken met uitje en wat paprika, daarna van die casa-fixebsta kruidenmix erbij. Op de wrap met ijsbergsla, geraspte kaas en wat zure room met kruidenmix. Vroeger hadden ze van casa fixebsta ook van die zakjes kruidenmix voor door de zure room maar die kon ik nergens meer vinden. Dus heb ik er een half potje AH-merk wrapspread "kip-tikka" door gedaan, en dan nog een halve eetlepel kerriepoeder.
Wraps met kipfilet: gewone plakjes gebraden kipfilet (die voor op brood) samen met ijsbergsla en een soort zelfgemaakte eiersalade. Voor de eiersalade: 2 net-niet-hardgekookte eieren, een halve appel, wat paprika, mayonaise, youghurt, zout en peper.
Wraps met zalm: gerookte zalmfilet met rucola-sla, dressing, zelfgemaakte kruidenkaas en tomaat, zout en peper. De dressing die ik wel vaker over de gerookte zalm gooi: zonnebloemolie, citroensap, mosterd, honing, dille, zout en peper. Zelfgemaakte kruidenkaas: philadelpia roomkaas met een fijngehakt bosje lenteuitjes (de bieslook was op bij de AH…) en 2 tenen knoflook.

Zo, dat moet genoeg zijn voor een volle koelbox.

Vanavond nog even BBQ-en bij Mieke, en de spullen pakken, en dan tot over ongeveer een week.

Een tijdje geleden moest ik voor mijn werk in de rijtuigenloods in Amersfoort zijn. Dat is wel een mooie hal; een oude loods van de spoorwegen die tegenwoordig voor evenementen en conferenties wordt gebruikt. Buiten ligt een klein gedeelte van het rangeerterrein waar je gewoon vrij rond kan lopen, dus dat is altijd mooi voor een paar foto’s. Gelukkig had ik mijn camera toevallig in de auto liggen die dag, dus ben ik nog even een rondje over het terrein gelopen voor een paar foto’s.

Onderwerp van die dag was trouwens de samenwerking in de provincie Utrecht op het gebied van ruimtelijke ordening en verkeer. Als inspiratie kwam filosoof Bas Haring een lezing geven. Die lezing bestond uit 3 stellingen die ik op zich wel heel aardig vond. Zoals Bas Haring zelf zei; de stellingen waren niet persxe9 bedoeld als "waarheid", maar zoals je ook melk-achtige producten hebt, het is geen melk, maar wel melk-achtig, zo moesten zijn stellingen als "waar-achtig" gezien worden: niet persxe9 waar, maar wel interessant genoeg om verder over na te denken. En daar zat wel wat in. Zijn stellingen waren:

1. Doelstellingen zijn er niet om gehaald te worden. Aantallen of datums die in doelstellingen worden genoemd worden ook zelden gehaald, maar dat maakt niet uit zolang je door het nastreven van de doelstelling maar op een "beter" punt terecht bent gekomen dan waar je eerst was; en dat is eigenlijk ook de belangrijkste functie van een doelstelling. Hij noemde als voorbeeld het zeilen op een meer. Alhoewel het voor het plezier eigenlijk geen bal uitmaakt of je nou heen en weer, rond, of kriskras over het meer vaart, willen zeilers meestal op een stadje of een kerktoren afkoersen. Niet omdat ze daar moeten zijn, want vlak van te voren keer je dan weer om naar een ander "doel", maar omdat dat gewoon "lekkerder zeilt".
2. Problemen lijken erger te worden zodra je ze een naam geeft. Doordat we het bijv. over het "fileprobleem" hebben, xe9xe9n van de weinige problemen die zijn eigen naam heeft gekregen; suggereren we bovendien dat er een oplossing voor is of zou kunnen zijn, terwijl dat maar de vraag is. Als mensen naar de dokter gaan en hun vage klachten krijgen ineens een naam, dan lijken ze daarna ineens veel vaker last van die vage klachten te hebben. Terwijl die naam die de dokter er aan geeft soms ook niet veel meer betekent dan "vage klachten waar we nog geen andere naam voor hebben". Naast het fileprobleem heb je ook problemen die veel schadelijker zijn voor de economie zoals het "regenprobleem" en het "slaapprobleem", maar omdat daar toch niks aan te doen is noemen we die meestal niet op deze manier bij de naam. Sluit wel een beetje aan bij een aantal blog-posts die ik een tijdje geleden geplaatst heb over verkeer.
3. Ook dingen in de stad die niet "groen" zijn kunnen leuk zijn om naar te kijken. Over het algemeen wordt gedaan alsof bomen en parken de enige dingen zijn die mooi zijn om naar te kijken, terwijl het eigenlijk natuurlijk ook gewoon aangeleerd is dat dat prettig is om naar te kijken. Een vriend van hem woonde tegenover een hoogspanningsmast, wat op zich jammer was dacht hij, maar wat nou als hij naar die mast leerde kijken zoals je normaal naar een boom kijkt. Dus haalde hij alle boeken die hij kon vinden over hoogspanningsmasten (dat waren welgeteld 3 boeken), waardoor het ineens interessant werd om er naar te kijken. Maar ja, xe9xe9n nadeel, een boom kent door de seizoenen nog een beetje dynamiek en afwisseling en dat was bij die mast natuurlijk niet zo. Tot hij er achter kwam dat er elk jaar een onderhoudsmonteur langs kwam, en 1x in de 5 jaar een schilder. Het lijkt redelijk vergezocht, alhoewel mensen die regelmatig fotograferen misschien minder moeite hebben om zich bij deze stelling iets voor te stellen. Want over het algemeen zijn stedelijke, industrixeble of zelfs half vervallen taferelen minstens zo interessant om te fotograferen als bomen, parken en landschappen. Dus waarom dan niet zo naar je omgeving kijken op het moment dat je toevallig geen camera bij hebt?

Just my 2 cents voor deze keer…

In maart had ik met een aantal mensen van andere gemeentes een excursie langs het traject van de A27. Onderwerp was de mogelijke spoorlijn Breda-Utrecht die daar in de toekomst misschien komt te liggen. Tenminste, wel als het aan de gemeentes ligt die langs dat traject liggen. Hat is allemaal nog heel ver weg; het ministerie heeft al gezegd dat er voor 2020 sowieso geen geld voor is en daarna is nog maar de vraag. Maar voor de gemeenten die mogelijk langs die spoorlijn zouden komen te liggen wel heel interessant natuurlijk, daarom gingen we met een paar mensen eens een kijkje ter plekke nemen hoeveel ruimte er eigenlijk nog is, hoeveel ruimte je voor een spoorlijn nodig zou hebben, en welke andere aanpassingen je aan viaducten en dergelijke zou moeten doen. Ik heb een paar foto’s hier neergezet.